جهانی که ملت‌های بی‌دفاع، زیر آوار جنگ، ترور و سرکوب قدرت‌های مستکبر رنج می‌کشند، قرآن کریم پیامی کوبنده و امیدآفرین دارد؛ پیامی که در گزاره‌های الهی ذَرْنِی (مرا واگذار) در آیه ۱۰ سوره مزمل و فَذَرْنِی (پس مرا واگذار) در آیه ۱۱ سوره مدثر تجلی یافته است: «مرا با تکذیب‌کنندگان واگذار.»

این سخن، اعلام حضور مستقیم سنت‌های الهی در برابر طغیان‌گران است. قرآن نشان می‌دهد که قدرت‌های ظالم حتی اگر بر قله‌های ثروت، سلاح و رسانه تکیه زده باشند در درون خود، حامل بذر فروپاشی‌اند. طغیان، فساد، فساد، تحقیر مردم و تکذیب حقیقت، ساخت از درون می‌فرساید و به سوی سقوط تاریخی سوق می‌دهد.

اما این پایان ماجرا نیست؛ سنت الهی تنها در عرصه غیبی تحقق نمی‌یابد، بلکه ملت‌های بیدار نیز در این فرایند نقش‌آفرین‌اند. هرگاه مردم از حصار ترس عبور کنند، آگاهی خویش را بازیابند، انسجام اجتماعی را حفظ کنند و بر قله کرامت انسانی بایستند، روند زوال ظلم شتاب می‌گیرد. قرآن تصریح می‌کند که تغییر سرنوشت ملت‌ها با دگرگونی درونی آنان پیوند دارد؛ و این بیداری، موتور محرک تاریخ است.

«ذَرنی» دعوت به انفعال نیست؛ بلکه پیام آرامش در دل طوفان و امید در بطن تاریکی است. این آیه به ما می‌آموزد که ظلم، پایدار نیست و تاریخ به حال ستمگران رها نشده است. آن‌گاه که ملت‌های مظلوم، امید و مقاومت اخلاقی خود را حفظ کنند، نه‌تنها قربانی تاریخ نخواهند بود، بلکه به عامِلان تحقق وعده الهی بدل می‌شوند.